یادداشت‌های یک طلبه

در شب یلدا که در میان جمع نشسته‌ای و مشغول گفت‌وشنود هستی، مبادا محبوب را از یاد ببری! معشوق منتظر تو است! کدام محبّ است که آرزوی دیدار محبوب را نداشته باشد؟! کدام عاشق است که برای ملاقات با معشوق لحظه‌شماری نکند؟! کدام دوستدار است که تمنای خلوت با دوست را نداشته باشد؟

و چه زیبا فرمود حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام که در مناجات حضرت موسی علیه‌السلام با پروردگار، خداوند به او خطاب کرد:

«يَا ابْنَ عِمْرَانَ كَذَبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يُحِبُّنِي فَإِذَا جَنَّهُ اللَّيْلُ نَامَ عَنِّي أَ لَيْسَ كُلُّ مُحِبٍّ يُحِبُّ خَلْوَةَ حَبِيبِهِ» (اى پسر عمران، دروغ می‌گويد كسى كه گمان می‌برد مرا دوست دارد ولی شب فرا می‌رسد، می‌خوابد و من را ياد نمی‌کند؛ مگر چنین نيست كه هر دوستى خلوت با دوستش را می‌خواهد)؟!

«هَا أَنَا ذَا يَا ابْنَ عِمْرَانَ مُطَّلِعٌ عَلَى أَحِبَّائِي إِذَا جَنَّهُمُ‏ اللَّيْلُ حَوَّلْتُ أَبْصَارَهُمْ مِنْ قُلُوبِهِمْ وَ مَثَّلْتُ عُقُوبَتِي بَيْنَ أَعْيُنِهِمْ يُخَاطِبُونِّي عَنِ الْمُشَاهَدَةِ وَ يُكَلِّمُونِّي عَنِ الْحُضُورِ» (اى پسر عمران، وقتی شب فرا برسد، من بر دوستانم متوجه شوم و چشم دل آن‌ها را باز می‌کنم و كيفرم [مثل عذاب جهنم] را برابر چشمانشان مجسّم می‌كنم تا با چشم دل من را مشاهده كنند و در حضور من با من گفتگو کنند).

«يَا ابْنَ عِمْرَانَ هَبْ لِي مِنْ قَلْبِكَ الْخُشُوعَ وَ مِنْ بَدَنِكَ الْخُضُوعَ وَ مِنْ عَيْنَيْكَ الدُّمُوعَ فِي ظُلَمِ اللَّيْلِ وَ ادْعُنِي فَإِنَّكَ تَجِدُنِي قَرِيباً مُجِيباً» (اى پسر عمران، دلت نسبت به من خاشع باشد و از تنت در برابر من خاضع باشد و اشک دو چشمانت را اشک را در تاريكى شب تقدیم من کن و من را بخوان؛ چرا که من را نزديك و اجابت كننده دعایت می‌یابی).

ابن بابويه، محمد بن على (شیخ صدوق ره)، الأمالي، ص 356 و 357؛ 1جلد، كتابچى - تهران، چاپ: ششم، 1376ش.